Rzeczy które piszę w eseju zaliczeniowym, który ma narzuconą normę objętości, a niekoniecznie sensowności: „Gdyby starożytni teologowie zamiast pojęciami klasycznej filozofii operowali instrumentarium filozofii analitycznej i teorii mnogości, mogliby orzec: „dla każdego x: jeśli x jest Bogiem to (jeśli x jest człowiekiem, to x jest Chrystusem)”, i nie sprawiać nam, biednym fizykalistycznym spadkobiercom nominalizmu, kłopotów z tłumaczeniem na nasz własny język pojęć „substancji” i „hipostazy”.”