,,Skapywanie" Od małego powtarzali: ,,Ucz się, ucz. Bo wiedza to do dobrobytu klucz." ,,Pracuj ciężko, ktoś to doceni." ,,Nikt nie mówił, że będzie łatwo." Pracujemy. Jedni więcej, inni mniej. Zazwyczaj równie ciężko. Zaznajemy wypalenia przed trzydziestymi urodzinami. Nawet ci, co jak ja mieli szczęście, że coś skapnęło z drzewa genealogicznego – wolą czasem zapaść się w słodką nicość, choćby na sekundę – by odetchnąć od kolejnego dnia w tej niekończącej się tyrze. Budzik. Autobus. Biurko. Ekran. Budzik. Tramwaj. Biurko. Ekran. Dni sklejają się w jeden dzień, jak kartki kalendarza, którego nikt już nie zrywa, bo i po co, skoro jutro będzie tym samym co wczoraj, tylko trochę bardziej nieznośnym. Wciąż desperacko powtarzamy sobie: ,,Ale zawsze mogło być gorzej". To myśl, która czasem mruga niczym zepsuta lampa która nie wiadomo, czy jeszcze świeci czy już gaśnie.