Przeesz to się normalnemu człowiekowi we łbie nie mieści. Pani jedzie (wraz z innymi) samochodem na jakieś szkolenie w ramach pracy, widzi na drodze rozbite auto (oraz najebanego kierowcę), i kobietę w stanie niekompletnym. Wokół - oczywiście - grupka przyglądających się ludzi (niektórzy pewnie robią słit focie). Jako jedyna bierze apteczkę i próbuje robić cokolwiek, w tym - do rozbitej czaszki usiłuje na powrót wcisnąć mózg który się wylewa na asfalt. Następnie dzwoni na 112 (inni mieli chyba telefony zajęte robieniem zdjęć), trochę się dziwi, że ratownicy bez wiary podchodzą do rannej, pogania ich, pomaga zanieść do karetki (skupia się na tej niekompletnej czaszce). Po jakimś czasie psychiatra orzeka, że pani cierpi na syndrom stresu pourazowego. Mnie nie dziwi, bo trzeba naprawdę wiele w życiu zobaczyć, żeby sobie poradzić z takim widokiem. Pracodawca, ZUS, i sądy odmawiają jednak uznania, że należy się jej 100% zasiłku chorobowego, ponieważ...: w momencie kiedy ratowała komuś życie, zerwała stosunek pracy na ten czas. Czyli nie można uznać tego za wypadek przy pracy (pani jest specjalistką w zakresie BHP). Żeby nie było, że nie ostrzegałem: jak widzicie gdzieś rannego człowieka, gwałconą kobietę, albo okradaną staruszkę - to postarajcie się z zimną krwią mieć to w dupie. Niech se ktoś tam umrze. Co prawda grozi wam wtedy 3 lata za nieudzielenie pomocy, ale przynajmniej pracodawca nie wpadnie na pomysł, żeby wam na przykład odliczyć dniówkę, bo po chuj się wtrącacie w trakcie pracy?