W swojej nudnej pracy biurowej siedzę na krześle z miękkim siedzeniem i podparciem odcinka lędźwiowego, z którego mogę wstać, kiedy tylko mi się podoba, i przeciągnąć się albo przejść do kuchni po darmową kawę, bez której o 9 rano mógłbym nie do końca kontaktować. Do czystej i pachnącej łazienki, którą dzielę z góra kilkudziesięcioma osobami, chodzę, kiedy potrzebuję, nie tłumacząc się z tego faktu nikomu. Na obiad bez zgubnego dla trawienia pośpiechu jadam to, co akurat wybiorę sobie z biurowego cateringu. Za niedogodność uważam fakt, że moje biurko nie ma regulowanej wysokości i że mydło we wspomnianej łazience wysusza mi dłonie. Do czego zmierzam, to że gdybym musiał ze swoją obecną kondycją psychiczną znowu wytrzymać tydzień w gimnazjum, to bym dokonał autodefenestracji najdalej w czwartek. Jako społeczeństwo po prostu bardzo nie lubimy dzieci.